Woordje uitleg van Jan Lambrechts, regisseur De Reünie

Regisseur Jan Lambrechts op de scène van De Reünie

Ondanks zijn aangekondigde sabbatjaar keert regisseur Jan Lambrechts terug naar De Anjelier. Met humor en emotie blikt hij terug op de repetities van De Reünie.

Ik hoor u denken: “Zeg, ging die regisseur nu geen sabbatjaar nemen? Had die dat vorig jaar niet met weinig woorden aangekondigd?” En u heeft gelijk. De redenen die maken dat u dit jaar opnieuw met mij opgescheept zit, zijn legio. Maar één reden springt er zonder twijfel uit: De lokroep van De Anjelier; haar bestuur, haar leden en acteurs, de algemene sfeer, is haast onmogelijk niet te beantwoorden. Het is een beetje als thuiskomen, met dát verschil dat er hier niet door mijn vrouw wordt gezaagd dat ik mijn sokken dien op te ruimen of dat ik het bad moet leren uitkuisen.

Enfin, dat gezegd zijnde: hier ben ik weer. “En wat voor moois brengt u ons vandaag, meneer de regisseur?” Geacht publiek, ik bezweer u: we hebben weer eens ons stinkende best gedaan. Ik heb de acteurs, zoals u van mij steeds mocht verwachten, nogmaals uit hun comfortzone getrokken teneinde u te laten zien in welke mate zij ten opzichte van vorig jaar gegroeid zijn. Mogelijk zijn ze heden dusdanig ver van hun comfortzone verwijderd, dat ze Google Earth gaan nodig hebben om hun weg terug te vinden. De repetities waren beduidend “uitgelatener” dan vorige jaren, maar kenden ook hun emotionele dieptepunten: verlies en het daarmee gepaarde verdriet kwamen terecht de kop opsteken en dat moet ook op onze scène een plek kunnen krijgen, simpelweg omdat het die plek verdient. Daar is op een waardige manier mee omgegaan door de acteurs en dit zonder het gebruikelijke joie de vivre volledig op te hoeven geven. Zij die meerdere redenen hadden om de handdoek in de ring te gooien, kozen omwille van andere redenen om dat niet te doen: zij verdienen, zonder dat zij hier bij naam genoemd worden, het grootste respect voor hun volgehouden inzet en moed, zowel van cast en regie als van u.

Ten slotte, en u ziet het al, hebben we nog eens een fysiek decor met échte muren en échte ramen. En er is muziek, nogal vaak zelfs! En lichtjes! “Gaan ze flikkeren, Jan, die lichtjes? ”Awel, omdat u het bent, mijn gewaardeerde publiek, laat ik ze flikkeren. En gaan de acteurs dan zingen en een dansje doen ook?” 

Neen. 

U moet net als ik ergens de grens trekken. Het VTM-gehalte zit nu op 12%. Verder wil ik niet gaan, of volgend jaar kan ik hier “Jos wil naar Kos” en “Mijn gebuur heeft het zuur” regisseren. Niet dat ik wil beweren dat ik geen fan ben van zulke stukken; het is alleen dat ik geen fan ben van zulke stukken.

Mijn teerbemind publiek, ik wens u een prachtige avond. Relax, u bent in goede handen. Aan alle zelfrespecterende dames hier vanavond aanwezig: het spijt me, op voorhand, reeds verschrikkelijk.

Met artistieke groeten,

Jan Lambrechts
Regisseur 

Meld je aan op onze nieuwsbrief

Zo blijf je op de hoogte van al onze toekomstige voorstellingen en ander leuk nieuws!